මහජනතාවත්, ජනාධිපතිවරයාත් අවබෝධ කරගත යුතු එක් සත්‍යයක් තිබේ. නීතිය යනු පුද්ගලයන්ගේ බලය රැකීමට ඇති ආයුධයක් නොව, රටේ සියලු දෙනා යුක්තිය ඉදිරියේ සමාන කිරීමට ඇති පදනමයි. “සිවුරට අත නොතබනු” යන සටන් පාඨය පෙරටු කරගෙන ආරම්භ වූ පාද යාත්‍රාවක්, ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලය ඉදිරිපිට දේශපාලන අරගලයකට හෝ ගැටුමකට පරිවර්තනය වන්නේ නම්, අප විමසිය යුත්තේ එක් ප්‍රශ්නයකි. අප සටන් කරන්නේ යුක්තිය වෙනුවෙන්ද, නැතහොත් තමන්ට අවශ්‍ය ප්‍රතිඵලය ලබාගැනීමට නීතියට බලපෑම් කිරීම වෙනුවෙන්ද? නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී සැබෑ අතපසුවීමක් සිදුවී ඇත්නම්, එය නිවැරදි කිරීම යුක්තියේ කොටසකි. එහෙත් නීත්‍යනුකූල තීන්දුවක් ජනතා හෝ දේශපාලනික බලපෑම් මත වෙනස් කිරීම යුක්තිය නොවේ. නීතිය වෙනස් කළ යුත්තේ ද නිසි ව්‍යවස්ථාපිත ක්‍රියාමාර්ග ඔස්සේ මිස, වීදි බලය හෝ පිරිස් බලය මත නොවේ. එසේම, සාමකාමී විරෝධතාවක යෙදීම ජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතියකි. එම අයිතියට ගරු කරන අතරම, නීතිය කඩ කිරීමක් සිදුවන්නේ නම් එයට අදාළ නීතිය සාධාරණව ක්‍රියාත්මක විය යුතුය. සිවුරට ගරු කිරීමත්, නීතියට ගරු කිරීමත් එකිනෙකට විරුද්ධ කරුණු දෙකක් නොවේ. ජනාධිපතිවරයාට මතක් කළ යුත්තේ ද මෙයයි: රටේ නීතිය යනු කිසිවෙකුගේ පෞද්ගලික කැමැත්තට අනුව හැසිරවිය හැකි දෙයක් නොවේ. විධායක බලය ද නීතියේ සීමාවන් තුළ ක්‍රියාත්මක විය යුතුය. රටක අධ්‍යාත්මික පදනම බිඳ වැටෙන්නේ සිවුරට විවේචනයක් එල්ල වූ විට පමණක් නොවේ. සිවුරේ ගෞරවය නීතියට ඉහළින් තැබීමට උත්සාහ කරන විටත්, නීතිය බලවතුන්ගේ අභිමතයට යටත් කරන විටත්, ජනතාවගේ යුක්තිය පිළිබඳ විශ්වාසය බිඳ වැටිය හැකිය. චක්‍රවර්තී මහරජගේ රාජධර්මය මෙයයි: “සිවුරට ගෞරවය තිබිය යුතුය. පාලකයාට වගකීම තිබිය යුතුය. ජනතාවට අයිතිවාසිකම් තිබිය යුතුය. එහෙත් මේ සියල්ලටම යුක්තියේ සීමාවක් තිබිය යුතුය.” මන්ද, රටක් පාලනය විය යුත්තේ සටන් පාඨවලින් නොව, යුක්තියෙන්ය. බලයෙන් නොව, නීතියෙන්ය. පිරිස් බලයෙන් නොව, ප්‍රඥාවෙන්ය. චක්‍රවර්තී මහරජ 👑 @Anura Kumara Dissanayake — @vishwabuddhamuniのTikTok