ХАДАМ ЭЭЖ НЬ САЛСАН БЭРИЙНХЭЭ ГЭРЭЭС ГАНЦХАН АЛЧУУР НУУЦААР АВЧЭЭ...ЯАХ ГЭЖ АВСНЫГ НЬ ХОЖИМ МЭДСЭН БАЙВ... Сувдаа нэг өглөө сэрээд угаалгын өрөө рүү ортол хананд өлгөсөн хар хөх алчуур нь шал руу уначихсан байв. Өчигдөр орой өөрөө хадаасанд нь лавхан өлгөснөө санаж байсан болохоор тонгойж авахдаа нэг л эвгүйцсэн ч төдийлөн тоосонгүй. Харин хэдэн сарын дараа эмч нар учрыг нь олж чадахгүй өвчинд орж, ээж нь “Хадам талаас чинь хар хөх алчуур олж ир” гэж хэлэхэд Сувдаа тэр өглөөг гэнэт санасан гэдэг. Тэр алчуур тэдний гэрт яаж ирсэн, яагаад заавал өөрийнх нь хэрэглэдэг алчууртай адилхан харагдаж байсан, ер нь бүх юм яг хаанаас эхэлснийг ойлгохын тулд Сувдаагийн амьдралыг нэлээд хэдэн жилээр ухрааж ярих хэрэгтэй болно. Сувдаа, Батсүх хоёр анх есдүгээр ангид байхдаа нэг сургуулийн урлагийн үзлэгийн үеэр танилцжээ. Тэр хүртэл дунд ангид хэдэн жил нэг сургуульд явсан хэр нь бие биеэ нэг их анзаарч байгаагүй хоёр тайзны ард мөргөлдөж, Батсүх Сувдаагийн унагаасан дэвтрийг авч өгснөөс хойш өглөө бүр хичээлдээ ирэх нь хүртэл хоёуланд нь өөр утгатай болсон байна. Тэр үеийн хүүхдүүд одоогийнх шиг өдөр шөнөгүй холбоотой байх юм биш, завсарлагаар хэдэн үг сольж, хичээл тарахад нэг замаар жаахан алхчихвал тэр нь бүтэн өдрийн баяр болдог байж. Хичээлгүй өдөр таарахаар бүр нэгнээ харахын тулд сургууль хавиар хэрэггүй эргэлддэг байснаа Сувдаа хожим хүүхдүүддээ инээгээд ярьдаг байжээ. Хоёулаа “32-ын тойрог” орчимд амьдардаг байсан тул гэр хүртлээ хамт алхах шалтаг ч мундахгүй, заримдаа Батсүх Сувдаагийн цүнхийг булааж аваад өөрөө үүрчихнэ. Намар оройтоод жавар орсон үед Сувдаа “Одоо буц аа, танайх холдоно шүү дээ” гэхэд Батсүх “За за, энэ булан хүртэл” гэсээр дараагийн булан, дараагийн гудамж хүргэдэг байжээ. Айл гэрийнхэн нь ч удалгүй хоёр хүүхдийн учрыг гадарлаж, “Нөгөө чинь ирэв үү?” гэж тоглоом шоглоом хийдэг болсон байна. Гэхдээ тухайн үедээ энэ бүхэн хүүхдийн цэвэрхэн анхны хайр байсан бөгөөд цаашдаа амьдралаа үнэхээр холбочихно гэж өөрсдөө ч төсөөлөөгүй явжээ. Тэднийг ахлах ангид орохын үед сургуульд нь өргөтгөл барихаар болж, газар шорооны ажилд сурагчид хүртэл оролцдог байсан үе таарчээ. Нэг өдөр Сувдаа хүрз бариад шороо зөөж байтал нөгөө талд Батсүх ханцуйгаа шамлачихсан ажиллаж байхыг хараад инээмсэглэсэн ч багшаасаа санаа зовж шууд харцаа буруулсан гэдэг. Орой тарахад Батсүх алган дээрээ цэврүү үсэрчихсэн хэр нь “Маргааш дахиад ажилтай гэсэн, ашгүй дээ” гэхэд Сувдаа “Чи ажилдаа дуртайдаа биш намайг харах гэж байгаа биз дээ” гэж шоолж байжээ. Нэг дор хичээллэж, нэг дор шороо зөөж, нэг замаар гэртээ харьдаг тэр хэдэн жил тэднийг бараг салгах аргагүй болгосон байна. Гэхдээ Сувдаа анхнаасаа 16 дугаар сургуульд сураагүй, долоодугаар анги хүртлээ өөр сургуульд явж байгаад шилжин ирсэн хүүхэд байжээ. Батсүхтэй учирсан тэр шилжилт нь хожим бодоход амьдралынх нь хамгийн том эргэлт байсан мэт санагддаг байсан бөгөөд “Би тэр жил сургуулиа солиогүй бол чамтай танилцахгүй байж” гэхэд Батсүх “Тэгсэн ч би чамайг хаанаас ч олоод авна” гэж тоглоом хийдэг байв. Аравдугаар ангиа төгсөөд Сувдаа... БҮТЭН УНШИХ БОЛ “ХАДАМ” ГЭЖ БИЧЭЭД БИО ХЭСГЭЭС ҮРГЭЛЖЛҮҮЛЭН УНШААРАЙ ✅ — @naba.verse TikTok