НАЙМАН НАСТАЙ ОХИНЫГ МИНЬ ГУРВАН ЖИЛИЙН ӨМНӨ НАС БАРСАН ААВ НЬ СУРГУУЛИАС АВААД ЯВСАН ГЭВ... ХАРИН ГУРВАН ХОНОГИЙН ДАРАА ЦАГДАА НАРЫН ОЛСОН ЗҮЙЛ... 2004 оны аравдугаар сарын 15-ны баасан гарагт би найман настай охиноо сургуулиас нь авахаар очоод, гурван жилийн өмнө оршуулсан нөхөр маань ирж охиныг минь аваад явсан гэх үг сонссон юм. Эхэндээ сургуулийн жижүүрийг хүн андуурч гэж бодсон ч тэр эмэгтэй “Охин чинь өөрөө аав аа гээд гүйж очсон шүү дээ” гэж хэлэхэд хөл доороос газар алга болох шиг санагдсан. Миний нөхөр Жанжаахүү 2001 оны өвөл нас барж, би түүнийг өөрийн гараар оршуулсан хүн. Тэр өдрөөс хойш би охиноо дахин амьд хараагүй бөгөөд хамгийн аймшигтай нь түүнийг алга болсон өдрөөс эхлэн надтай хамт хайж явсан хүн гэрт минь амьдарч байжээ. Намайг Цогзолмаа гэдэг ч ойр дотнынхон Цогзоо гэж дуудна. Тэр үед би гучин найман настай, найман настай охин Дариймаа, арван есөн настай хүү Энхцаг хоёртойгоо Дэнжийн мянгын гэр хороололд амьдардаг байлаа. Энхцаг миний анхны нөхрөөс төрсөн хүү, харин Дариймаа талийгаач Жанжаахүүгийн минь охин байсан юм. Хоёр хүүхэд ээж нэгтэй, эцэг өөртэй ч би тэднийг хэзээ ч ялгаж үзээгүй гэж өөртөө итгэдэг байв. Дариймаа тэр намар хоёрдугаар ангид орсон, үсээ хоёр салаа сүлжүүлдэг, гэртээ ирэнгүүтээ дэвтрээ дэлгэж суудаг хүүхэд байлаа. Энхцаг сургуулиа төгсөөд мужааны цехэд туслах ажил хийж, орой бүр гэртээ ирдэг байсан. Дүүгээ сургуульд хүргэж өгөх, хичээлийг нь давтуулах зэрэгт тэр надаас илүү анхаарал тавьдаг үе ч цөөнгүй. Тийм болохоор хожим болсон явдлыг бодох бүрд би тэр хоёрын хамт инээлдэж байсан дүр зургийг хамгийн түрүүнд санадаг. Тэр баасан гарагийн өглөө Дариймаа сургуульдаа явахдаа ердийнхөөсөө дуу цөөтэй байсныг би анзаарсан. Цайгаа ууж дуусаад цүнхээ үүрэхдээ “Ээж ээ, хүн муухай юм хийчихээд дараа нь уучлаарай гэвэл уучилж болох уу” гэж асуусан юм. Би ажилдаа хоцрох гээд яарч байсан тул “Юу хийснээс нь л болно доо, миний охин” гэж хариулсан. Охин хэсэг над руу харж зогссоноо толгой дохин гараад явсан бөгөөд энэ нь бид хоёрын хамгийн сүүлд тайван ярилцсан яриа байлаа. Би тэр үед жижиг хүнсний дэлгүүрт худалдагч хийдэг байсан тул үдээс хойш эзнээсээ чөлөө авч охиноо авахаар сургууль руу нь явсан. Сургуулийн хашааны үүдэнд Хэнзээ гэдэг өндөр настай жижүүр эмэгтэй сандал дээрээ сууж байв. Намайг Дариймааг асуухад тэр “Танай охин чинь аавтайгаа явчихсан шүү дээ” гэж тун энгийнээр хэлсэн. Би инээх ч биш, уурлах ч биш, зүгээр л тэр эмэгтэйн нүүр рүү хэсэг ширтсэн юм. “Манай охины аав гурван жилийн өмнө нас барсан” гэж намайг хэлэхэд Хэнзээ сандлаасаа өндийв. Тэр охиныг сургуулийн хаалгаар гарахад нэг эрэгтэй хашааны цаана зогсож байсан, Дариймаа түүнийг хараад “Аав аа” гэж дуудаад гүйсэн хэмээн ярьсан. Хэнзээ тэр хүний царайг сайн хараагүй, хар бараан хүрэмтэй, малгайгаа духдуулж өмссөн байсныг л санаж байлаа. Харин охин өөрөө баяртай гүйж очсон болохоор танихгүй хүн дагуулж явна гэж бодоогүй гэнэ. Би сургуулийн ойр орчмыг бараг цаг гаруй самнаж, охины ангийн багштай уулзан, ойр хавийн мухлагуудаар орлоо. Хэн ч Дариймааг хаашаа явсныг мэдэхгүй байв. Гэртээ ирээд Энхцагт хэлэхэд хүү минь ажлын хувцсаа ч солилгүй гүйж гарсан. Тэр орой бид хоёр Ойдов ахтай минь нийлээд хашаа, гудамж бүрээр охиныг хайсан юм. Ойдов бол надаас есөн насаар ах, дөчин долоон настай, бидний амьдралд түшиг тулгуур болж ирсэн хүн. Жанжаахүүг нас барснаас хойш түлээ нүүрс, гэрийн эвдэрхий зүйлсийг хүртэл тэр л янзалж өгдөг байв. Дариймаа ч нагац ахыгаа ихэд эрхэлдэг байсан учраас Ойдов хамгийн түрүүнд охины найз нөхдийн гэрээр явж асуусан. Харин Энхцаг цагдаад мэдэгдье гэж өөрөө санал гаргасан нь одоо ч миний санаанаас гардаггүй. Тэр шөнө манай гэрийн гэрэл унтраагүй. Би хаалга онгойх бүрд охиноо ирлээ гэж горьдон босож, Энхцаг гадаа хүн явах чимээ сонсогдох бүрд хашааны хаалга руу гүйж байлаа. Шөнө дунд өнгөрөхөд хүү минь “Ээж ээ, би Дариймааг олно, та битгий муу юм бод” гэж хэлээд… ЛАЙКАА ДАРААД “ДАРИЙМАА” ГЭЖ БИЧЭЭД БИО ХЭСГЭЭС ҮРГЭЛЖЛҮҮЛЭН УНШААРАЙ ✅👇 — @naba.verseのTikTok