ХУРИМЫН МИНЬ ЗУРАГ ДЭЭР БАЙСАН ТАНИХГҮЙ ЭМЭГТЭЙГ ХАДАМ ЭЭЖ ХАРААД УХААН АЛДЖЭЭ... ХАРИН ТЭР ЭМЭГТЭЙГ ТАНЬСАН ГАНЦ ХҮН НЬ... Хуримын маань зураг угаалгаж ирсэн орой хадам ээж Пагмадулам нэг зургийг гартаа барьж байснаа гэнэт царай нь хувхай цайгаад ухаан алдаж унасан юм. Бид сандарч түүнийг орон дээр хэвтүүлэхэд нөхөр Дэмбэрэлцогт минь “Ээж ээ, юу болов оо, ээж ээ” гэж дуудан нүүр рүү нь ус цацаж байлаа. Харин би шалан дээр унасан зургийг авч хараад бид хоёрын ард, гэрийн үүдний дэргэд зогсож байсан танихгүй эмэгтэйг анх удаа анзаарсан. Тэр эмэгтэй бусдын адил баярлаж хөөрсөн шинжгүй, харин яг л нэг хүнийг олж харах гэж ирсэн мэт бидний зүг эгцлэн ширтэж байв. Энэ явдал 1976 оны намар, намайг хорин хоёр настай байхад болсон хэрэг юм. Би тэр жил Дэмбэрэлцогттой гэрлэж, түүний төрсөн нутагт хадамд гарсан бөгөөд манай хурим сумын төвөөс зайдуу, хадмын өвөлжөөний ойролцоох зуслан дээр болсон билээ. Нөхөр маань хорин долоотой, дуу цөөтэй ч ажилсаг, хүнд тусархуу залуу байсан болохоор түүнтэй амьдралаа холбоход надад эргэлзэх зүйл байгаагүй. Харин түүний ээж Пагмадулам намайг анх харахаасаа л нэг л сонин хардаг байсны учрыг би хуримынхаа дараа л ойлгож эхэлсэн юм. Хадам ээж тэр үед тавин таван настай, айл гэрээ нударгандаа атгасан, хэлсэн үгнээсээ буцдаггүй хатуу хүн байв. Хадам аав Дашзэвэг түүнээс дөрвөн насаар ах, малынхаа араас явсаар амьдралынхаа ихэнхийг өнгөрөөсөн, элдэв юманд оролцоод байдаггүй эр байлаа. Би гэрт нь анх ирсэн өдөр Пагмадулам миний нүүрийг удаан ширтэж байснаа “Чи чинь яг хаанахын хүүхэд билээ” гэж асуусан. Намайг эцэг эхийнхээ нэрийг хэлэхэд тэр гэнэт дуугаа хурааж, цай аягалж байсан гараа хүртэл хэсэг зогсоосон юм. Тэр үед би хадам ээж намайг голж байгаа юм болов уу гэж л бодсон. Манай аав ээж хоёр сумын төвд ажилтай, бид тийм ч чинээлэг айл байгаагүй учраас баян малчин айлын бэр болох гэж байгаа надад өөрийн эрхгүй санаа зовох үе байлаа. Гэхдээ Дэмбэрэлцогт “Манай ээж угаасаа хүнээс юм асуучхаад хариуг нь сонсдоггүй сонин хүн, тоох хэрэггүй” гэж инээсэн. Би ч түүнд итгээд тэр тухай дахин бодоогүй юм. Хуримын өглөө тэнгэр цэлмэг, салхи багатай, намрын шаргал өдөр таарсан сан. Манай талаас арав гаруй хүн ирж, хадмын хамаатан садан, хөрш айлууд нийлээд нэлээд олон хүн цугласан байлаа. Сумын төвөөс зурагчин залуу ирж, гэрийн өмнө сандал тавиулаад хүмүүсийг ээлжлэн суулгаж зураг авч өгсөн. Тэр үед зураг тэр дороо гардаггүй болохоор бид хожим угаалгаж ирэхийг нь хүлээхээс өөр аргагүй байсан юм. Хуримын дундуур би нэг хачин зүйл анзаарсан. Гэрийн зүүн талын жижиг толгодын дэргэд бараан алчууртай эмэгтэй хэсэг зогсож байснаа хүмүүсийн дундуур орж ирсэн юм. Тэр хүн тавь орчим настай болов уу гэмээр, туранхай царайтай, бор хүрэн дээл өмссөн, бусад зочдоос илт өөр байлаа. Би түүнийг хадмын хамаатан байх гэж бодоод нэг их анхаараагүй. Гэтэл тэр эмэгтэй надтай зөрөхдөө алхмаа сааруулж, нүүр рүү минь удаан хараад өнгөрсөн. Би “Та цай уусан уу” гэж асуухад тэр хариу хэлсэнгүй, харин нүдэнд нь нулимс цийлэгнэх шиг болсон. Түүнийг цааш алхахад би араас нь хараад зогсож байтал хадам ээж гэнэт гарч ирж, “Янжинлхам аа, чи энд юу хийгээд зогсоод байгаа юм” гэж ширүүн асуув. Намайг “Нэг эгчтэй тааралдлаа” гэхэд хадам ээжийн харц тэр эмэгтэйн явсан зүг рүү өөрийн эрхгүй шилжсэн юм. “Ямар эгч” гэж тэр дор нь асуухад нь би бараан алчууртай, бор дээлтэй хүн байсан гэж тайлбарлав. Пагмадулам хэсэг чимээгүй зогсож байснаа “Манайх тийм хүн уриагүй, элдэв хүнтэй битгий юм яриад бай” гэв. Би хуримын өдөр ийм зүйл хэлж байгаад нь гайхсан ч маргалдсангүй. Харин хадам ээж тэр орой хүртэл хүмүүсийн дунд тайван сууж чадаагүйг хожим санахад учиртай байжээ. Хурим өнгөрөөд арав гаруй хоногийн дараа зурагнууд сумын төвөөс ирэв... ЛАЙК АА ДАРААД "ХУРИМ" ГЭЖ БИЧЭЭД ҮРГЭЛЖЛЭЛИЙГ БИО ХЭСГЭЭС УНШААРАЙ ✅ — @naba.verseのTikTok