НӨХӨР НЬ “НАЙЗТАЙГАА УУЛЗАНА” ГЭЭД ГАРААД 3 ХОНОГ СУРАГГҮЙ БОЛЖЭЭ...ГЭТЭЛ ЭХНЭР НЬ МАШИНЫГ НЬ ТАНИХГҮЙ АЙЛЫН ГАДНААС ОЛЖ ХАРААД ОЧТОЛ... Нөхөр маань “Түвшинтэй уулзчихаад ирье” гэж гараад гурав хоног сураггүй болсны дараа би түүний машиныг огт танихгүй айлын хашааны гадаа олж харсан юм. Автобусны цонхоор мөнгөлөг Prius 30 харагдах мөчид эхэндээ адилхан машин байх гэж бодсон ч арын гуперийн баруун талын урт нарийн зураасыг хараад шууд танилаа. Өнгөрсөн өвөл Эрдэнэбаяр зогсоолоос ухрахдаа төмөр шон шүргээд тэр зураасыг гаргачихаад “Зун дулаарахаар янзлуулна аа” гэж явсаар өдий хүрсэн байв. Би дараагийн буудал дээр бараг гүйж буугаад буцаж алхахдаа машины дугаарыг хармагцаа хөл минь өөрийн эрхгүй зогссон. Машин үнэхээр манайх байсан бөгөөд жолоочийн суудал хоосон, урд шилний доор Эрдэнэбаярын байнга тавьдаг жижиг хар бээлий хүртэл хэвээрээ харагдав. Би замын нөгөө талаас утсаа гаргаж зураг авах гэтэл ногоон төмөр хаалга онгойж, дөч гаруй насны махлаг эр гарч ирээд машины зүг алхлаа. Тэр хүн хаалгыг түлхүүрээр онгойлгож, урд суудлын доороос жижиг хар зүйл аваад эргэн тойрноо нэг сайн харснаа хашаа руугаа буцаад орчихов. Тэр мөчид би нөхрийнхөө машиныг олсондоо баярлах биш, харин “Энэ хүн яагаад манай машины түлхүүртэй байгаа юм бэ?” гэж бодоод нуруугаар хүйт даасан. Эрдэнэбаяр тэр машинаа унаад гэрээс гарснаас хойш яг гурван хоног болж байсан бөгөөд утас нь унтарсан, ажилдаа очоогүй, таньдаг мэддэг хэн ч хаана байгааг нь мэдэхгүй байлаа. Би шууд хашаа руу гүйж ороод “Нөхөр минь хаана байна?” гэж асуумаар байсан ч түрүүн гарч ирсэн эрийн ийш тийш харж байсан байдлыг санаад больсон юм. Тэгээд замын эсрэг талын хүнсний дэлгүүрийн үүдэнд орж, Эрдэнэбаярыг хайж байсан цагдаагийн ажилтан руу залгаад “Би нөхрийнхөө машиныг олчихлоо” гэж хэлэв. Цаадах хүн хаягийг асууснаа “Та ганцаараа битгий дотогш ороорой, машинаас ч хол бай, бид очъё” гэж хэд хэдэн удаа сануулсан. Цагдаа ирэхийг хүлээж зогсох тэр хэдхэн минут надад бүтэн өдөр шиг удаан санагдаж, дэлгүүрийн цонхоор хашаа руу харах бүрд нөхөр минь дотор нь байгаа юм биш биз гэсэн бодол төрнө. Гурван хоногийн өмнөх даваа гарагийн орой Эрдэнэбаяр ажлаасаа ирээд цамцаа сольж байхдаа “Түвшин нэг чухал юм ярья гэнэ ээ, уулзчихаад ирье” гэж надад хэлсэн юм. Түвшин бол түүний багаасаа нөхөрлөсөн найз, манайхаар олон ирдэг, хүү Анандад хүртэл төрсөн өдрөөр нь тоглоом авч өгдөг танил хүн байсан болохоор би юу ч сэжиглээгүй. Харин гарахынхаа өмнө Эрдэнэбаяр хоолны ширээн дээр байсан аяганаас хоёр балга цай уугаад “Найм гэхэд ирчихнэ ээ, Анандад шатар бэлдэж байгаарай гэж хэл” гээд инээгээд гарсан. Найм өнгөрөхөд Ананд шатрын хөлгөө дэлгээд аавыгаа хүлээж байсан ч Эрдэнэбаяр ирсэнгүй, ес хүрэхэд хүү маань “Аав дахиад хожигдохоосоо айгаад ирэхгүй байгаа юм биш үү?” гэж тоглоом хийж байлаа. Арван цаг болоход би анх удаа залгасан бөгөөд утас нь хэд дуудаад тасарч, дахин залгахад шууд унтарсан байсан. Түвшин рүү залгатал мөн адил холбогдохгүй байсан болохоор би нөхрийнхөө ажлын газрын нэг залуугаас асуухад “Ах зургаа өнгөрөөд найзтайгаа уулзана гээд гарсан шүү дээ” гэж хэлэв. Тэр шөнө би хоёр цаг хүртэл цонхоор машины гэрэл тусах бүрд босож харсан ч Эрдэнэбаяр хаалгаа түлхүүрдэж орж ирсэнгүй. Маргааш өглөө Ананд нүдээ нухсаар гал тогоонд орж ирээд аавынхаа шаахайг хараад “Аав өчигдөр ирээгүй юм уу?” гэж асуухад нь би “Ажилтай хоносон юм байлгүй дээ” гэж худлаа хэлсэн. Ажлаасаа чөлөө аваад Эрдэнэбаярын ажил дээр очтол дарга нь хүртэл гайхаж, “Энэ хүн мэдэгдэлгүй тасалдаг хүн биш дээ, өчигдөр ч нэг их яарсан янзтай гараагүй” гэв. Тэндээс шууд Түвшингийн гэрт очиход эхнэр нь намайг харангуутаа царай нь хувирч... ЛАЙК АА ДАРААД “СУРАГ” ГЭЖ БИЧЭЭД ҮРГЭЛЖЛЭЛИЙГ БИО ДЭЭРХИ ХОЛБООСНООС УНШААРАЙ 😳 — TikTok de @naba.verse